بعد کیهانی این روزها ۱۱ ساله میشود. ۱۱ سال است بیچشمداشت و توقع، هم برای دل خودم، هم برای دل دوستداران این سبک از فرهنگ و ادب، در بعد کیهانی مطلب نوشتهام.

باز هم خواهم نوشت، گرچه بسیار همراهان بودند با ما و گسستند. کسی چه میداند، شاید روزی هم به انتشار این نوشتهها اقدام کنم. تا حضرت یار چه حکم فرماید ...

آسمان میبارد، زمین میروید. میشود که آسمان ببارد و زمین نروید؟ آری! خاک همیشه گل و سبره نمیدهد، سیل میشود و ویرانی بهبار میآورد.

در ما نیز همین است. چه بسیار که محبت میکنی، ویرانی نصیبت میشود.

گلی که نبویی میپژمرد، سبزهای که بر آن ننشینی به زردی میگراید، بارانی که خیسش نشوی دیگر نمیبارد، ماهی که بر آن ننگری فروغش زوال میگیرد، آفتابی که سوختهاش نشوی غروب میکند، راهی که دل به آن نسپری میگسلد، دریایی که شناورش نباشی میخشکد، ورقی که نخوانی بدَرَند، آوازی که نشنوی خاموشش کنند، شعری که بهخاطر نسپری فراموشش کنند ...

و دوستی که از درش برانی خدایت از در دوستی براند، و دلی که شکستی جام بختت را بشکند.